Kraanwater is drinkwater dat via leidingen wordt getransporteerd. Dit kraanwater (leidingwater) wordt wettelijk omschreven als ‘water bestemd voor menselijke consumptie’. Het moet voldoen aan Europese normen en wordt zeer streng gecontroleerd. De Europese Unie baseert zich op aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie. Volgens de normen mag kraanwater niets bevatten dat de volksgezondheid in gevaar kan brengen. Voor een aantal parameters worden er zelfs maximaal toelaatbare waarden opgelegd. De controle van ons drinkwater gebeurt door verschillende instanties, maar het belangrijkst is de zelfcontrole door de verdelers. Dat zijn allemaal openbare instellingen.
Zijn restaurants en horecagelegenheden verplicht op verzoek kraanwater te verstrekken op basis van de voedsel- en warenwet aan de consument?
We hebben de vraag voorgelegd aan de Voedsel en Waren Autoriteit. Het antwoord: Genoemde bedrijven zijn,… althans wettelijk gezien, niet verplicht, indien kraanwater wordt besteld, om kraanwater te leveren. Er is geen wettelijke basis dat een restaurantbezoeker dat bij een horeca-exploitant zou kunnen afdwingen. Het hangt volledig af van de bereidwilligheid van de betreffende ondernemer. Indien de horeca-exploitant, wellicht uit commerciële overwegingen, weigert “kraan- of leidingwater” te leveren, dan is dat zijn beslissing.
Dat zo’n beslissing, om geen kraanwater op bestelling te leveren, niet klantvriendelijk is, daarover is deze Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) niet bevoegd te oordelen.
Het transport van kraanwater
Kraanwater wordt via leidingen getransporteerd. Om dit transport mogelijk te maken wordt kraanwater onder druk gehouden. Deze druk kan worden opgewekt met watertorens of met pompen. De watertoevoer wordt gereguleerd met kranen, vandaar dat leidingwater ook wel kraanwater wordt genoemd. Het tegenovergestelde van leidingwater en kraanwater is bronwater.
Om kraanwater te kunnen leveren is een flinke infrastructuur nodig. Behalve de leidingen zijn ook pompen en/of watertorens, zuiveringsinstallaties, verbruiksmeters, enz. nodig. De eerste waterleiding in Nederland werd in 1853 aangelegd om duinwater naar Amsterdam te transporteren.
De Nederlandse Waterleidingwet
De Nederlandse Waterleidingwet geeft een beperkte definitie van leidingwater: ‘Leidingwater is water, bestemd om te drinken, te koken, voedsel te bereiden of andere huishoudelijke doeleinden, dat door een waterleidingbedrijf of een collectieve watervoorziening aan derden ter beschikking wordt gesteld.’
De Waterleidingwet is een Nederlandse wet die vastgesteld is in 1957. De wet regelt de organisatie van de openbare drinkwatervoorziening en toezicht op waterleidingbedrijven. Doel is de bescherming van de volksgezondheid tegen risico’s bij de levering of beschikbaarstelling van leidingwater. Door de wet zijn waterleidingbedrijven verplicht betrouwbaar drinkwater te leveren o.a. via regelmatige controles. De VROM-Inspectie houdt toezicht of drinkwaterbedrijven de wet naleven. Er komt in 2010 een nieuwe Drinkwaterwet en een nieuw Drinkwaterbesluit.
Meer over kraanwater:
